پس اگر کسی در مسیح باشد، خلقتی تازه است. چیزهای کهنه درگذشت؛ هان، همه چیز تازه شده است.
دوم قرنتیان ۵: ۱۷
زندگی مسیحی با یک معجزه آغاز میشود: تولدی دوباره. ما دیگر آن شخص سابق نیستیم. گذشتهمان، هرچند پر از اشتباه، شکست و تاریکی بوده باشد، اکنون در نور فیض مسیح محو شده است. نه فراموش شده، بلکه با خون مسیح پوشیده و در قدرت او دگرگون شده است. مسیح، تنها ما را نمیبخشد؛ او ما را نو میسازد. نه فقط از نظر رفتاری، بلکه در هویت، در قلب، و در سرنوشت. آنچه بودیم، دیگر ما را تعریف نمیکند. بلکه آنچه اکنون در او هستیم: «فرزندان خدا»، «وارثان وعده»، «ساکنان نور»، هویت تازهی ماست.
مارتین لوید جونز مینویسد:
ما هرگز نباید به گناهان گذشته خود بنگریم، مگر برای پرستش خدا و نشان دادن عظمت فیض او در مسیح.
این جمله نوری بر تاریکی خاطرات ما میتاباند: نگاه به گذشته، اگر بدون فیض باشد، ما را به شرم، حسرت یا توقف در مسیر رشد میکشاند. اما وقتی از دریچۀ رحمت الهی بنگریم، آنچه میبینیم نه شکست، بلکه بوم نقاشیای است که خدا روی آن فیض خود را ترسیم کرده است.
گذشتهات را ببین، اما نه با شرم… با شکرگزاری!
- اگر گذشتهات پر از زخم است، آن زخمها اکنون شهادتهایی هستند برای قدرت شفا.
- اگر اشتباه کردهای، آن اشتباهات بستری بودهاند برای فروتنی، برای شناخت رحمت خدا.
- اگر احساس گناه در تو مانده، خدا نمیخواهد که در آن بمانی بلکه تو را دعوت میکند به تازگی هر روزهای که فقط در مسیح ممکن است.
تازگی در مسیح یعنی:
- هر روز از نو زندگی را آغاز کردن، با اطمینان از اینکه فیض او کافی است.
- باور به این حقیقت که تو دیگر همان شخص دیروز نیستی.
- ایستادن در آزادی، نه در سایهی گذشته، بلکه در نور فیض.
خدا گذشته را برای سرزنش ما حفظ نکرده، بلکه برای یادآوری عظمت فیض خود. در مسیح، همه چیز تازه شده است.
زندگی نو آغاز شده. و تو، فرزند محبوب خدا، در این زندگی نو خوانده شدهای تا نور او را منعکس کنی.