فیض پیش دستانه؛ خدایی که خود آغاز می‌کند

«طبیعت نیکوی الهی فقط این نیست که برای آنان که می‌کوبند باز کند، بلکه باعث در زدن و پرسیدن ایشان نیز می‌شود.»

آگوستین

اغلب فکر می‌کنیم فیض خدا یعنی پاسخی مهربانانه به کوبیدن در توسط انسان.
اما آگوستین حقیقتی عمیق‌تر را یادآور می‌شود:
خدا نه فقط در را باز می‌کند، بلکه خود انگیزه‌ی کوبیدن را در دل انسان می‌نشاند!

صلیب؛ تصویر محبت فعال

در صلیب عیسی، فیض فعال خدا به اوج می‌رسد. او نه فقط پذیرای گمشدگان است، بلکه خود به جستجوی آنان می‌رود.

«پسر انسان آمد تا چیزهای گمشده را جستجو کند و نجات بخشد.» لوقا ۱۹ :۱۰

این یعنی خدا منفعل نیست؛ او در انتظار نمی‌ماند تا ما برگردیم. بلکه همچون پدری مشتاق، به سراغ ما می‌آید، راه بازگشت را هموار می‌کند، دل‌های سنگی را نرم می‌سازد و شعله‌ی اشتیاق به حقیقت را در درونمان روشن می‌کند.

فیض پیشدستانه یعنی چه؟

 خدا آغازگر است، نه ما:
هیچ انسانی به‌خودی‌خود طالب خدا نیست. گناه چشم‌های ما را کور کرده است. اما لطف او قبل از اراده ما عمل می‌کند.

 فیض او محرک جستجوی ماست:
اگر امروز دلی برای دعا و کوبیدن در حضور او داری، خود او آن را در تو بیدار کرده است.

 هیچ قلبی دور از دسترس نیست:
حتی سخت‌ترین دل‌ها، در برابر محبت فعال خدا، روزی تسلیم خواهند شد.

چرا این حقیقت امیدبخش است؟

زیرا نشان می‌دهد نجات ما به تلاش ضعیف ما وابسته نیست، بلکه به لطف پرقدرت او تکیه دارد.
محبت او هرگز منفعل نیست؛ او هم جستجو می‌کند، هم نجات می‌بخشد.

دعای امروز:

ای خدای جستجوگر و مهربان، شکرت که قبل از من، تو بودی که درِ قلب مرا کوبیدی. شکرت که وقتی هنوز گمگشته بودم، به دنبالم آمدی. امروز نیز، روح تو در من می‌کوبد، می‌پرسد و مرا به حضور پُر فیضت می‌کشاند. به من قوت بده تا هر روز مشتاقانه در حضورت بمانم و عشق تو را بیشتر بشناسم.
آمین.